“Verleden jaar is er buitengewoon veel gedaan aan het delen van urgentiebesef, aan agenderen en programma's bouwen. 2026 is wat mij betreft het jaar van het doen. Van concreet dingen vastpakken en daar weer acties aan koppelen. Een mooi voorbeeld vind ik de pilot noodsteunpunten. Verleden jaar bedacht en nu oefenen heel veel veiligheidsregio's en gemeenten ermee. Wat heb je ervoor nodig? Wat is het wel, wat is het niet? Tijdens zo’n oefening op een fysieke plek merk je al dat burgers en organisaties binnenwandelen en willen meedoen en helpen.”
“Daarnaast zijn er veel wijken en dorpen waar het gesprek over weerbaarheid wordt gevoerd: stel dat het misgaat, hoe gaan wij het dan eerst zelf samen redden, zodat de hulpdiensten zich in eerste instantie kunnen richten op de allerkwetsbaarsten? We zien ook dat steeds meer bedrijven en organisaties nadenken over hoe ze kunnen blijven doordraaien tijdens een langdurig ontwrichtende situatie en ook wat hun medewerkers zouden kunnen betekenen voor de omgeving. Dit gebeurt op landelijk niveau, maar ook in dorpen en wijken: hoe gaan we dit doen samen? Hoe houden we bijvoorbeeld de scholen en de kinderopvang juist wel open als de stroom lang uitvalt, zodat het verpleeghuis ook nog steeds voldoende personeel heeft? Daarnaast stappen ook veel maatschappelijke partijen in. Denk aan het Rode Kruis, het Leger des Heils of de Reddingsbrigade. Kunnen we met hen een pact sluiten en de krachten bundelen tijdens een langdurige noodsituatie? We hebben elkaar dan gewoon keihard nodig.”
Kortom: het is het jaar van de concretisering of, om in Defensie-termen te spreken, gereedstelling.”
“Binnen Defensie zie je ook een enorme opgave en daarmee verschuift de focus van binnenlandse bescherming en bijstand bij rampen of crises, naar meer internationale inzet. Hoe kunnen we samen gaten vullen die er hierdoor mogelijk gaan vallen? Ook die concretisering staat dit jaar op de agenda, waarbij we samen met Defensie optrekken. We gaan in Nederland veel reservisten aantrekken, opleiden en vervolgens ook binden en boeien. Niet iedere reservist zal in mijn optiek een groene jas aantrekken, er zijn er ook veel die graag op een andere manier van betekenis willen zijn, bijvoorbeeld civiel. En lokaal en regionaal. Hoe kunnen we dat samen zo goed mogelijk vormgeven?”
“Het platform WeerbaarNL is bij al die initiatieven het kloppend hart op het gebied van het delen van informatie, praktijkvoorbeelden en inspiratie. Zo willen we voorkomen dat iedere organisatie zelf het wiel moet uitvinden. Maar we willen daarmee ook steeds de bal een beetje vooruit blijven schoppen. Met de juiste kennispartijen erbij, die met onderzoek en goede praktijkvoorbeelden hun belangrijke bijdrage leveren. En ook met masterclasses van nationale en internationale experts die we naar Nederland halen. Zo bouwen we samen aan een weerbaarheidscommunity: een ‘dorp’ met overheid, bedrijfsleven en kennispartijen waar je elkaar steeds vaker tegenkomt, leert kennen en vinden. En daardoor vanzelf meer gaat samenwerken.”
“Mijn ambitie voor 2026? Het is mijn drive om concrete stappen te zetten in het veerkrachtiger en weerbaar maken. Juist niet alleen door te vergaderen, maar echt door dingen op de mat te leggen, waar we wat aan hebben als het een keer misgaat. Wat daarin echt helpt is het gewoon doen. Samen. Met heel veel partijen. En veel mensen leren kennen en afspraken maken. Die noodsteunpunten bijvoorbeeld. Dat is iets wat je vast kunt pakken en wat mensen ook herkennen. Want daar moeten we volgens mij meer naar terug. Niet meer alles centraal en digitaal, maar zichtbaar in het dorp, de wijk of de buurt. Zoals met onze brandweer. Daar kunnen mensen tijdens heftige situaties kracht en veiligheid aan ontlenen. Ja, dat vind ik wel een mooi missie.”